مستی عشق (قسمت چهارم)
روزای اول عاشقیمون یادته دلامون هزارو یک بار برای دل هم تنگ می شد
خواهشامو رو چشمات می زاشتی قیمتی بودن، خلاصه تا زمونی که
تو هستی نمیدم دستمو هرگز به دستی ، ولی وقتی که از سفر بیای
می خواهم تاجی از گل بسازم برای قربونی میخوام یه قاب
شاعر بیارم ولی هیچکس تو دنیا مثل تو نمی شه اینو به
هرکسی گفتم:خندید و گفت: چه حرفا رو شونه هات
می خوام واسه سرم یه جا پیدا کنم فکر می کنم
با این کارام آخر تو رو رسوا بکنم آخه من تو
رویاهام ندارم یه عشق دیگه قشنگیشم
همینه که یکی فقط نگاه کنه آخه تو
عاشقی ها کی هست که خطا نکنه
ادامه دارد....
مستی عشق (قسمت سوم)
خیلی سخته کسی رو که دیشب بوسیده باشی فرداش ازش رنجیده باشیبیرون از از خونه که می ری،دل من هزار جا میره نکنه چشات بیفته تو چش یه رهگذر ، می دونم که جسارته اگر چه از تو چیزی بخوام اما
تنها خواهان وفای تو هستم یادته آن همه شعرای زیبایم که برای تو خوندم
تو گفتی بازی،با دل بیمارم بسیار کردی ،تو ،تو جایی واسه غرور و
التماسم نذاشتی آخه تا کی بکشم منت چشمهای ،تو رو این
همه میان سراغم به هوای،عاشقی من ، فقط یادم میاد چشمهای
زیبای تو رو ، تو اون شباکه تو چشات و با خیال من ...
دور چشمات می گشتم فقط به بهونه زیارت
ادامه دارد....
مستی عشق (قسمت دوم)
قرار نبود مثل تموم آدما بشی من جواب بدی ها تو همیشه با مهر و محبت می دادم
اما تو این بازی یاد گرفتم هر کی بده آخر برنده می شه،ناز تو می کشم انقدر
که خودت واسم بخونی ، ترسم نکنه تو سر عهدت نمونی من واسه کسی
که دوستش دارم صداش می کنم عزیزم روزای خوبمو به پاش می ریزم
من کسی رو می خوام که عاشق باشه اول و آخرش شقایق باشه
من با این حرفام می خوام جدایی رو برات سخت کنم نکنه خبر
بدی دلت داره یه جا دیگه پر می زنه نکنه عهدتو بشکنی و
بری پیش رسوای ،دیگه اما دلم می گه نمیری
ادامه دارد....
مستی عشق (قسمت اول)
ببین با رفتنت قلبمو شکستی تو اون لحظه یکی دلو خواست
چیزی نگفتم: آخ دل خاکی که دزدیدن نداره تو این دیونه رو می خواستی
امتحان کنی دل عاشق که سنجیدن نداره یادته یه روز بهت گفتم:چشمت باشه قبله ی من؟
گفتی:چشم که پرستیدن نداره اگه دوست داری تو برو پیش همونی که از راه رسیده اونی که با اومدنش خنجر به قلب من زده ، خیلی وقته که دیگه ازت خبری ندارم این رو خوب می دونم
که دیگه رو دلت اثر ندارم انگار وقتی از سفر اومدی سلیقتم عوض شده روی جلد کتابام روی،
صفحه های دفترم فقط همین یه جمله رو نوشتم
هرکسی به جز خودت پر
ادامه دارد........
چشم من بیا منو ...
چشم من بیا منو یاری بکن گونه هام خشکیده شد کاریبکن غیر گریه مگه کاری میشه کرد کاری از ما نمیاد زاری بکن
هرچی دریا رو زمین داره خدا با تمام ابرای آسمونها کاشکی می داد
همرو به چشم من تا چشمام به حال من گریه کنن
قصه ی گذشته های خوبه من خیلی زود مثله یه خواب تموم شدن
حالا باید سر رو زانوهام بزارم تا قیامت اشک حسرت بریزم
دل هیچکس مثل من غم نداره مثله من غربت و ماتم نداره(واقعا دل هیچ کسی مثل من ...)
حالا که گریه دوای دردمه چرا چشمم اشکشو کم میاره
خورشید روشن ما رو دزدیدن زیر اون ابرای سنگین کشیدن
همه جا رنگ سیاه ماتمه فرصت موندمون خیلی کمه
سر نوشت چشماش کوره نمی بینه زخم خنجرش میمونه تو
سینه لب بسته ،سینه ی غرق به خون قصه ی موندن آدم همینه
اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمیاد تا قیامت دل من گریه می خواد
چقد سخته ....
چقدر سخته آدم چیزهایی را که دوست داره از دست بده ،چقدر سخته وقتی که مجبوریمدوست داشتنی ها رو کنار بگذاریم و همه ما رو برای این کار تشویق می کنند خیلی سخته
است که انسان را مجبور به فراموش کردن دلبستگی ها می کنند و آن را منع می کنند
نمی دانم خیلی سخته که آدم عشقش رو فراموش کنه .
همیشه دوست داشتم یکی رو دوست داشتم اما این دوست داشتن رو ازم گرفتن نمی دونم
چرا و نمی دونم باید چی کار کرد باید ساخت بله چون ما مقصر هستیم پس باید بسازیم.
کشتن عشق یعنی آزادی محض
کشتن دوست یعنی آزادی حق
کشتن فضا یعنی دیوانگی محض
و کشتن تو یعنی دیوانگی حق
و این را بدان که اگر چیزی را در قلبت کشتی برای همیشه خواهد مرد!
زندگی
زندگی رسم خیشاوندی است،زندگی بال و پری دارد به وسعت مرگ.زندگی پرشی دارد ، اندازه عشق و زندگی چیزی نیست که از لب طاقچه عادت از یاد ما برود.
زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر داره.
زندگی سوت قطاری است که یک صذا در خواب پلی بپیچد.
زندگی ضرب زمین در ضربان قلب هاست.
زندگی گل به توان ابدیت .
زندگی هندسه ساده تکرار نفسهاست.
غمی خواهم که غمخوارم تو باشی
کشم بار امانت با دلی زار
دلی خواهم دل آزارم تو باشی
امانت دار اسرارم تو باشی
دلم خواست
تو تنهایی قلبم یک شب نقش تو افتادمثل این که خداوند تو و عشق رو به من داد
تو دل تنگی دونیا باهات عشق رو شناختم
با این واژه ای خوشبخت همه دنیا مو ساختم
همش کار دلم بود دلم خواست که فدات شم
دلم خواست که تو دنیا پریشون تو باشم
دلم خواست بشم عاشق دلم خواست
چی شد مستی چشمات چی شد بادی نوشم
دیگه بی تو یک رسوای پریشون شدی خونه به دوشم
هنوز عاشقو تنهای میی خونه نشینم
دیگه بی تو ی دیونمو دیونمو دیونه ترینم
سفر کردی از چشمام دوتا چشمه ای اشک بود
باهام مگه عهد نبستی عهدمو دیگه نشکن
نگام مونده براحت هنوزم که هنوز
آخ دوست داره این دل که بسوز که بسوز
تو رو اندازه شبهای مستی دوست دارم
تو را قد ملک هستی دوست دارم
برایم این پریشون حالی ها یعنی عبادت
تو رو جانا به حد بت پرستی دوست دارم
این شعر هم از هایده بود که عشق منه
ضمانت
کاش گفتار آدمیان را ضمانتی بود یا به دمبالش قول های نبودتا شاید عمری به تباهی کشیذه نمی شد و لحظه هایی به هیچ نمی رسید
کاش عقلی بود ملاک مرد و نامرد ی ، می شناخت و به یاوهای کودکانه ای
نامردان دل خوش نمی داشت
اما چه سود....
عمری به غفلت گرفتیم ساده بودیمو به سادگیمان خورسند دیگرانمان بردندو ،
دریدندو خوردند و اینک خسته دقایق مرگ با عقربه های شتابان
به شمارش نشسته ایم تا شاید مرگمان مرحمی باشد به زخمی که در دل داریم
همه ای نامردان خواسته و دانسته به چاه بی غیرتیمان کشیدند و در آروزها رو کور کردند
فریاد و دیگر هیچ...!
چرا که امید آن چنان تواناست
که پا بر سر یاس بتوان نهاد
فال حافظ
هرکس دیدمخواب که میدیدم
لحظه سختی
توی کتابم.
موقع گریه
تو فال حافظ
وقت دعاها
تنهای تنها اسمتو نوشتم:
انقدر اسمتو نوشتم تا رفت تو کوچه های سر نوشتم
ولی
اگر در خواب میدیدم غم روز جدای را
به دل هرگز نمی بستم خیال آشنایی را