بی قراری
سالها شد که برایت بی قراری می کنم
سیل اشک و آه را از دیده جاری می کنم
تا ببینم روی ماهت را به شب های خیال
از برای دیدنت فریاد و زاری می کنم
خوب میدانم که سودی نیست اشک و آه
لیک با این شیوه بهرت جان نثاری می کنم
وقت دل تنگی تصور می کنم روی تو را
قاب عکسی در خیالم یادگاری می کنم
مرغ عشق من ز دل تو جان می داد
از بهر تو زندگی چه آسان می داد
اگر باشی مهربونم،همدم و عزیز جونم
واسه سالها که سهله تا قیامت می مونم
دلخوشم من باز به فردا که با تو باشد دلم
تنهای تنها زیر بال آسمون ها
زیر نور ماه تنها.
حـــــــرف هــــــــــای دلـــــــــــــــم
● تا بحال شده بشکنید...جوری که تمام وجودتون ذره ذره بشه...هیچ میدونی چقدر درد داره...اشتباه نکن منظورم شکست
عشق نبود...شکست تمام وجودت در برابر یک حرف یک جمله بی اهمیت و ساده...
منهم یک روزی شکستم...به همین سادگی...بی صدا...بدون حرف...حتی ناله هم نکردم...و نمیدونید چه قدر درد داشت و چقدر......
و اینکه چقدر دلم فریاد میخواهد و چقدر دلم محتاج شده و ضعیف...محتاج یک نگاه ساده حتی...محتاج یک کلام با
محبت...محتاج یک دوست...ای کاش آدم ها احساس هم رو درک می کردن...ای کاش قدر هم رو می دونستن
و چقدر دلم میخواهد ببارم و باز ببارم و باز هم...
غوغا
در سینه ام نمایش غوغا کشیده رفتدر کوی دل زمینه ی سرما کشید و رفت
بیچاره دل که دید به گل،خار نقش تو
فریادی از میانه دریا کشیدو رفت
یادش به خیر تا دیار سبز
خطی به طول عشق از اینجا کشید و رفت
دیشب که یاد خاطره ات را ورق زدم
مهر سکوت بر سر لبها کشید و رفت
وقتی که دید دل هنر چشم مست تو
دودی ز روی عقل به بالا کشید و رفت
دیواری از جدائی ما تا خدا کشید
خطی میان ساحل دریا کشید و رفت
اویی که گوشش داد به این قصه مو به مو
آهی به عمق حادثه ما کشید و رفت
عـــیـــد تـــون مــــبـــــــــارک
کسی نیست
بیا زندگی رو رو بدزدیم،آن وقت
میان دو دیدار قسمت کنیم
بیا باهم از حالت سنگ چیزی بفهمیم
بیا زودتر چیزها رو بیبینیم
بیبین عقربک های فواره در صفحه ی ساعت حوض
زمان را به گردی بدل می کنند
بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام
بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را
مرا گرم کن در این کوچه هایی که تاریک هستند
عید تون مبارک
سال جدید رو به همه دوستان گلم تبریک می گم
امید وارم سالی سر شار از برکت و پرباری رو پشت سر بگذارید
بــگــــوئــــیــــد بــــر گــــورم بـــــنــــویــســـنــــد
بگوئید بر گورم بنویسند
زندگی را دوست داشت
ولی آن را نشناخت
مهربون بود ولی مهر نوزید
طبیعت را دوست داشت
ولی از آن لذت نبرد
در آبگیر قلبش جنب و جوش بود
ولی کسی بدان راه نیافت
در زندگی احساس تنهائی می نمود
ولی هرگز دل به کسی نداد
و خلاصه بنویسید
زنده بودن را برای زندگی دوست داشت
نه زندگی را برای زنده بودن
تـــــــــــــوـــــــــــــــــلد
۲۰ سال پیش در همچین روزی پسری شیطون و بازیگوش چشم به جهان گشود
که هنوز هم دست از شیطونی هاش بر نداشته آرزوش این که فقط یک بار دیگه بچه بشه
و با بچه های که خودش رو فقط برای خوش می خوان هم بازی بشه آخه میدونید دونیای بچه ها یک دونیای دیگی وقتی با هم بازی شون بازی می کنن با شادی اون شاد می شن و با گریه او گریه می کنن ولی وقتی سن آدم ها میره بالا حتی تو سلام کردن هم دمبال فایده هستن
بی خیال اصلا چرا دارم این حرف ها رو میزنم
بفرماید دهن تون رو شیرین کنید مثلا تولد ها
تولد تولد تولدم مبارک
بیارین شمعارو فوت کنم تا صد سال زنده باشم
دوستان یک مهمونی دوستانه هم گرفتم هر کدوم از دوستان گلم
خواست تشریف بیاره و قدم روی چشمان ما بزاره
به ایمیل من یک میل بزنه من آدرس بدم ه تشریف بیاره
آغاز تولد من
بی حضور تو نامم صبوری می شود
دل به تنهایی زدن اوج صبوری می شود
با خیالت می نویسم واژه های فرد را
دیدنت این روزها هر دم ضروری می شود
گرچه تصویر تو را شفاف می بینم ولی
شیشه های مات هم گاهی بلوری می شود
وعده ما هم صدایی بود و اوج سادگی
در عوض دنیای ما دنیای دوری می شود
کاشکی خورشید طلوع نمی کرد که آغاز تولد من شود
طلوع خورشید طلوعی بود بر زندگی من وکاشکی خورشید
غروب نکند که پایان عمر من باشد غروب خورشید غروبی است
برای زندگی من با همه چیز در کوچه پس کوچه های تاریک به پایان میرسد
آزمردم زندگی دشت غم است
شادی اش اندوه و عشقش ماتم است
سلام
فدای شما مهربون ها بشم
مهربون ها هفته دیگه تولدمه همه دعوتین شب ۴ شنبه سوری یادتون نره
درد دل
هیچکس بیشه زار احساس مرا آب نداد
هیچکس بغضه گره خورده آواز مرا راه نداد
وقتی رفتم کسی گریش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد
دلم گرفته دیگه خسته شدم از دسته این زندگی از همه چیز و همه کسانی که دور و برم هستن خسته شدم
خسته شدم از نگاه های مردم خسته ام از نگاه رهگذران
از دسته خودمم خسته شدم حالم از خودمم بهم می خوره
خسته ام ......چه فایده هیچکس حرف من رو نمی فهمه هیچکس من و احساس من رو درک نمی کنه ای خدا خسته شدم از زندگی حتی باسه مردن هم باید وایساد تو صف
می خوام خیلی راحت بگم اوسا کریم جون هر کسی که دوست داری ما رو ننداز ته صف
راحتم کن دیگه نمی خوام باشم
نمی خوام... نمی خوام دیگه زندگی کنم
دنیای آدم ها رو دیگه دوست ندارم دیگه هیچ نگاهی برام تازه نیست
همه یک جوره دیگه نگام می کنن دوست ندارم بهم ترحم کنن دوست دارم به همه عشق بورزم ولی ..چه سود
دیگه تو این دنیا چیزی نیست که به خوام به خاطرش بمونم
خدا جون فقط دارم عذاب می کشم تو رو خدا بیشتر از این عذابم نده
تمومش کن
سلام دوستان عزیز
بچه های وبلاگ نویس هم یک قرار وبلاگی گذاشتن به نفع معلولین ذهنی حتما شرکت کنید من هم اگر عمری باقی بود حتما میام
دلـــــی پـــــــر از غــــــم
شبام چه بی ستاره و روزام چه بی فروغه
زمونه اینو یادم داده دوسِت دارم دروغه
با قلب من بازی نکن حرفاتو باور ندارم
ازمستی خیری ندیدم میلی به ساغر ندارم
میخوام که تنها بمونم مثه روزای بی کسی
مثه قناری تو قفس بی یارو بی هم قفسی
اگه بگی که عشق میگم یعنی دروغ یعنی شکست
دیگه گذشت اون روزا که حرفات روقلبم می نشست
دوست داشتنت رو هم دیدیم عاشقانه هاتم شنیدیم
بذار که راحتت کنم به آخر خط رسیدیم
میخوام برم یه گوشه ای تو کنج خلوت خودم
اگه خدا کمک کنه عشقتو از یاد ببرم
لبهامو رو هم میذارم نگیره آهم دامنت
چشمامو دلداری میدم عادت میشه ندیدنت
شیرین ترین لیلی بودم واسه شبای بیستون
فرهادِ مجنون نبودی واسه من بی همزبون
رســیــدن بــه کــابــوس نــرســیــدن
در پی این کوچه کسی نیست که بشکافد پیله ی جان مرا
بشکافد وبسازد ازمن جانی دگر را
آروم آروم تا ته کوچه رفت چقدر عذاب میکشید با خودش عهد بسته بود که دیگه این مسیر رو طی نکنه از هر جا حتی بیراهه بره اما... اینجا نه اینجا نه که با دیدن جوبش درختش صدای پرنده هاش در خونه هاش نوشته های رودر و دیواراش و حتی صدای بازیه بچه های تو کوچه یاد اون بیفته وقتی به اون درخت تکیه میداد از جوب پریدناش محو آوازپرنده ها شدنش زنگ زدن در خونه ها و در رفتن یادگاری نوشتن رو دیواراش شوت کردن توپ بچه های توکوچه ...وای وای که همه جا اون بود حتی وقتی ازیه بیراهه دیگه رد میشد تا بازبه کابوس نبودنش برسه
به وبلاگ داداشی من هم سر بزنید